Dag 1 Ljubljana naar Most na Soči

Om 3.15 uur gaat de wekker al vroeg. Richard zijn pa geeft Thijs en Richard, met twee grote fietsdozen op het dak een eerste slinger naar Schiphol. Op Schiphol vertelt Thijs dat dag 1 een meevaller heeft van 40 km. Er staan dus niet 172, maar 132 km op de agenda. Er zat een lusje dubbel in de route opgenomen aan het einde van de dag. Dat scheelt weer een stuk!

De fiets zijn gelukkig zonder kleerscheuren overgekomen. Nadat we onze fietsen klaar hebben gemaakt vertrekken we om 9.45 uur op het vliegveld. Na nog geen 300 meter slaan we direct een gravelstrook in. Het landschap is echt schitterend. Een aantal paadjes zijn meer voor de mtb dan gravelbike, maar dat mag de pret niet drukken.

We lunchen vlak voor de grote klim van de dag aan het meer van Bohinj waar we ook nog even afkoelen met een frisse duik. De temperatuur is inmiddels al rond de 34 graden. De klim naar een klein skigebied is aardig slopend. Deze temperaturen in de volle zon en lange zware stukken van 12% zijn met bepakking geen ideale combinatie. Richard pakt nog even een kleine break in de klim om de oververhitting tegen te gaan. Boven op de pas zit gelukkig een tentje waar we wat verkoeling tot ons nemen met een heerlijk taartje.

De laatste 35 km van de dag is gelukkig een beetje heiig en in een dalende lijn. We komen rond 19.00 uur aan in Most na Soči, onze eindbestemming van vandaag. Om 19.30 uur schuiven we aan voor ieder een dubbel hoofdgerecht met als eerste gang een lekker groot bord heerlijke spaghetti. Daarna lekker naar bed, want morgen vroeg eruit om de hitte een beetje voor te zijn.

Fietsavontuur door de Alpen: Van Ljubljana naar Zürich over de Zoncolan, de Gavia en de Stelvio

Ons volgende fietsavontuur is eindelijk daar! Vanaf donderdag 20 juni maken we een epische reis van Ljubljana naar Zürich, door Slovenië, Italië en Zwitserland. Tijdens deze uitdagende tocht leggen we meer dan 1000 kilometer af en overbruggen we maar liefst 20000 hoogtemeters, en dat alles in slechts 7 dagen tijd!

Klik hier voor onze route op Komoot

Deze reis belooft een onvergetelijke ervaring te worden, met adembenemende landschappen, mooie gravelpaden en uitdagende beklimmingen.

We vertrekken vanaf het vliegveld net ten noorden van Ljubljana, de hoofdstad van Slovenië, en doorkruisen het betoverende landschap van dit prachtige land voordat we de grens oversteken naar Italië. Onze route leidt ons door pittoreske dorpjes, groene valleien en kronkelende bergpaden.

Enkele highlights die we op de planning hebben staan zijn de Zoncolan, berucht om zijn moordende stijgingspercentages. Verder is met zijn ruige schoonheid de Gavia een volgende grote uitdaging. Na het overwinnen van de Gavia Pass duiken we dieper het Italiaanse Alpenlandschap in en steken we de Stelvio Pass over. Deze iconische bergpas in de Italiaanse Alpen, staat bekend om zijn uitdagende beklimmingen en adembenemende uitzichten. Met zijn 48 haarspeldbochten en hoogte van meer dan 2700 meter boven de zeespiegel, zal het een ware test van doorzettingsvermogen zijn om deze berg te bedwingen.

Uiteindelijk zullen we de grens met Zwitserland oversteken en onze reis voortzetten door de Zwitserse Alpen, na een laatste overnachting op de Albulapass, met als eindbestemming Zürich. Veel tijd hebben we niet om te genieten van deze levendige stad, want ’s avonds stappen we direct weer in de nachttrein terug naar huis en kunnen we nagenieten op de onvergetelijke momenten en uitdagingen van onze reis.

We kijken er enorm naar uit om deze reis met jullie te delen. Blijf ons volgen voor updates en verhalen van onderweg op Strava en natuurlijk KettingKrakers.nl!

Tot ziens op de weg!

Met vriendelijke groet,
Thijs en Richard

Dag 10 Samaxi naar Baku

In onze Spa genieten we na een goede nachtrust van een paar baantjes trekken in het zwembad en een overheerlijk ontbijt met onder andere pannenkoekjes met honing.

Vandaag de laatste dag naar Baku. We vertrekken al wat later na het rustige ochtendritueel en het is gelijk flink warm. De tocht van vandaag heeft een dalende trend van 600 naar -40hm (Baku ligt onder zeeniveau), maar we mogen toch nog 900hm klimmen. Vanaf Samaxi tot Baku is het landschap weer compleet anders dan we gezien hebben. Het vele groen van een dag eerder heeft plaats gemaakt voor een prachtig woestijnlandschap.

We rijden over de snelweg naar Bakoe, maar er is ruimte genoeg op de weg en het is redelijk rustig.

Bijna halverwege moeten we wel even op rantsoen met het water, want het is erg schaars met dorpjes langs de weg. Na een van de laatste klimmen zien we verderop snel een café langs de weg. Thijs klimt de betonblokken over in het midden van de snelweg en komt terug met ijsjes, koud water en fantastisch belegde broden met geruld ei en tomaat. Gelukkig staan er hier een paar kleine bomen waaronder we wat beschutting hebben.

We verwachten enorm drukke wegen wanneer we Baku in rijden, maar dat is gelukkig wat korter dan we dachten. Pas de laatste 15 km is het erg druk. We fietsen gelijk door naar de Boulevard aan de Kaspische Zee. Daarna zoeken we ons hostel op. Je geeft er geen cent voor wanneer je beneden en donker steegje met knipperende TL verlichting binnen komt en wanneer je de liftschacht aan de buitenkant van het pand ziet durf je niet meer met de lift, maar binnen ziet het er super uit en is het lekker koel. Één nachtje hier en morgen wat meer luxe opzoeken voor de laatste nacht.

Was een van de mooiste trips die we gemaakt hebben en is allemaal super soepel gelopen. Geen lekke banden, geen gebroken spaken en kromme derailleurs. Alleen af en toe een krakende ketting, maar ja… Daarom zijn we de KettingKrakers. 😉

Dag 9 Seki naar Samaxi

Vandaag beleven we weer een fantastische dag! Seki spreken we uit als Shaggy en om 5.30u worden we wakker met Mr. Lover Lover, Boombastic. Om 6 uur zitten we al op de fiets richting Ismayıllı. Een etappe van 130 km en we proberen de hitte zo voor te blijven. Onderweg hebben we leuke breaks, bij onder andere een stel wat gevlucht is bij de Armeense grens en nu langs de weg broden bakt.

In Ismayıllı zijn we al rond 13.30 uur en wanneer Richard richting een guest house wil aansturen, blijkt dat Thijs hele andere plannen heeft. We plakken er nog 50 km achteraan. Niet de minste, want er zitten twee flinke klimmetjes in. Bijna boven bij de eerste klim krijgen we van een paar Duitsers uit de auto een ijskoud flesje water aangereikt.

Even verderop eten we wat en bestellen we een thee, wat op een high tea oplichting uitloopt. Maar… Het voelt wel als een feestje. En met de prijzen hier kun je amper van oplichting spreken.

Na een duik naar beneden door een dal moeten we de laatste steile klim op met een flink stuk van 16%. Daarna is het afdalen tot Samaxi waar we met 180 km en 2000 hm op de teller aankomen.

Richard heeft in het voorbereidende werk een mooi Spa Resort uitgezocht. Een beetje luxe kunnen we wel gebruiken na deze dag. In een veel te luxe kamer genieten we na van deze prachtige dag en in het hotel op 10 hoog genieten we van een vorstelijke maaltijd.

Dag 8 Lagodechi naar Seki

Vandaag gaan we grensoverschrijdend te werk! We gaan van Georgië naar Azerbeidzjan. Al snel zijn we bij de grens en we hebben de controles redelijk snel achter ons. We zien direct strakkere infrastructuur, duidelijk wat welvarender en wat betere algehele verzorging van alles. Ook de mensen zijn super vriendelijk, gastvrij en enthousiast.

Hier verwachten we vooraf de slechtste wegen, maar het zijn de beste wegen dusver. De temperatuur stijgt snel en wanneer we ons in het zweet aan het werken zijn gaat er een auto langzaam naast ons rijden en we krijgen allebei een flesje koud water aangereikt. Heerlijk verfrissend, maar hart verwarmend. Tussendoor zijn er veel koeien op de weg en er staat er zelfs een op de bus te wachten in een bushokje.

Na een lunchstop waar we water tanken rijden we weer verder. We schrikken op door een flinke knal op de fiets van Richard. Er zat nogal wat koolzuur in het water en dat werd de bidon even te veel. De hele fles is weer leeg.

Het laatste stuk zit het kwik tegen de 40 graden aan en mogen we nog een stukje klimmen naar Seki. Bij een laatste break voor een supermarkt krijgen we van een man nog een zak chips om aan te sterken.

Richard weet nog een guest house met een mooi uitzicht te vinden. Het is even zoeken en werken, maar de aanhouder wint en we vinden het. We kijken prachtig uit over de stad.

Na een tripje door de stad met wat sight seeing genieten we van de ondergaande zon vanaf het terras bij ons guest house.

Dag 7 Tianeti naar Lagodechi

Wanneer we wakker worden regent het buiten. De voorspellingen waren al niet best. Meer naar het oosten toe moet het langzamerhand beter worden qua weer. We moeten tot 8 uur wachten met vertrek. Vanaf dat moment is de supermarkt onder het hotel pas open en daar staan onze fietsen veilig binnen geparkeerd.

Wanneer we vertrekken is het gelukkig droog. We beginnen op asfalt, maar al snel wordt de weg erg slecht. We hebben zelfs een extreme afdaling die op een mountainbike al pittig zou zijn. De eerste 20 km leggen we in anderhalf uur af.

In een dorpje denken we over een andere weg tijdens een ontbijt met een runderstoofpot. Heerlijk! We besluiten gewoon door te rijden over de geplande weg. Gelukkig maar, want na de lunch krijgen we prima asfalt met lange rechte wegen langs de bergen met niet al te veel hoogteverschillen.

Het wordt steeds beter weer en warmer. We zijn dan ook blij wanneer een paar meloenboeren, die langs de weg staan te verkopen, een meloen met ons delen.

In Lagodechi vinden we een mooi hotel tegenover een park waar we lekker een waaieretappe van de Tour kijken die door Wout van Aert wordt gewonnen. ’s Avonds eten we in ons hotel en bestellen we de halve menukaart om van alle Georgische gerechten te kunnen genieten op onze laatste avond in Georgië. De serveerster ligt helemaal in een deuk bij de bestelling, maar we eten vrijwel alles op. Met rond gevulde magen krijgen we ook nog een paar stukken meloen toe. Daarna gaan we lekker vroeg naar bed.